Θεωρεί δε ότι ιδιαίτερα στην παρούσα δυσμενή κοινωνική και οικονομική συγκυρία, αποτελεί ηθική υποχρέωση της πολιτείας να παράσχει δικαίωμα ψήφου στους απόδημους Ελληνες. Παράλληλα τονίζει ότι ο Ελληνας νομοθέτης πρέπει να εξετάσει παράγοντες, όπως π.χ. την επιλογή μεταξύ επιστολικής και ηλεκτρονικής ψήφου και πώς κάθε μία από τις μεθόδους αυτές μπορεί να διασφαλίσει τις αρχές της ασφάλειας και μυστικότητας της διαδικασίας, εάν θα υπάρξουν χωριστές εκλογικές περιφέρειες για τους εκτός επικρατείας εκλογείς και πώς αυτές θα κατανέμονται, με ποια κριτήρια θα πρέπει να εξετάζει κανείς τη σύνδεση του εκάστοτε απόδημου με το ελληνικό κράτος κ.λπ. Σημειώνει ότι τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης λαμβάνουν υπόψη ως κριτήριο και τη διάρκεια διαμονής στο εξωτερικό, με την έννοια ότι άλλα χορηγούν δικαίωμα ψήφου μόνο σε υπηκόους που διαμένουν προσωρινά εκτός της χώρας, ενώ σε άλλα οι απόδημοι χάνουν το δικαίωμα ψήφου μετά από ορισμένο διάστημα.
